Salomea Bau-Prusakowa
1889-1942
Urodziła się w Siedliskach, medycynę studiowała w Krakowie i Wiedniu. Była pierwszą kobietą, która uzyskała stopień doktora na polskim uniwersytecie. Pracowała na wydziale neurologicznym szpitala żydowskiego (Czyste) w Warszawie. Wspólnie ze swoim mężem, znakomitym neuropsychiatrą dr Leonem Prussakiem, ale także samodzielnie, opublikowała 18 prac naukowych w językach polskim i niemieckim, mających dużą wartość naukową. Cztery z nich dotyczą stwardnienia rozsianego. W wystawionym jej w 1937 roku zaświadczeniu prof. Orzechowski napisał: “Dr Bau-Prussak wysunęła się na czoło polskich neurologów. Jej demonstracje, artykuły i prace naukowe wyróżniają się swoją głębokością, oryginalnym podejściem i wnikliwym rozumieniem tematu, przy czym pisane są w sposób zwięzły i pięknym językiem…”. Miała szerokie zainteresowania pozazawodowe. Interesowała się naukami przyrodniczymi. Mówiła płynnie 4 językami. W czasie wojny mieszkała w getcie warszawskim. Ci, którzy ją zapamiętali, wspominali ją jako zawsze chętną do pomocy swoim młodszym kolegom, wykazującą nadzwyczajne ogólnoludzkie przymioty. W ekstremalnych warunkach warszawskiego getta przyjęła i opiekowała się pozbawioną dachu nad głową i chorą na tyfus lekarką. 7 sierpnia 1942 w czasie akcji wysiedleńczej została deportowana do Treblinki. Miała dwóch braci, obaj zostali zamordowani razem ze swoimi rodzinami. Jej brat Wilhelm był właścicielem kina “Splendid” w Warszawie na Senatorskiej. Jej mąż przeżył wojnę.