Za murami warszawskiego getta znalazło się od 700 do 1000 lekarzy. W obliczu narastającego terroru, głodu i strachu, żydowscy lekarze kontynuowali pracę w szpitalach, ośrodkach zdrowia oraz prywatnych gabinetach aż do dnia 22 lipca 1942 roku.
W miarę swoich sił walczyli z nieludzkimi warunkami życia w getcie – głodem, brudem, chorobami (tyfusem), przeludnieniem, brakiem lekarstw i śrdków medycznych.
Mimo niezwykle trudnej sytuacji materialnej i braku jakiejkolwiek nadziei na jej poprawę, lekarze zorganizowali tajne nauczanie medycyny oraz prowadzili badania naukowe, działała Szkoła Pielęgniarstwa. Taka postawa może być rozumiana jako akt oporu wobec totalitaryzmowi i chęć nadania sensu codziennemu życiu.
Przedstawiamy sylwetki kilku lekarzy, którzy byli w getcie warszawskim. Niektórzy zginęli w Treblince, inni w getcie lub na Majdanku, niektórzy przeżyli wojnę.